Safalta zindgi ni hastrekha

 

Safalta zindgi ni hastrekha ma nathi hoti,

Chanayeli Imarat ena naksha ma nathi hoti,

Subhagi chhe sitara ke ganatri thay chhe eni,

Pranay ma nahi to koi chiz gananama nathi hoti,

Mane diwangi manjur chhe aa ek babat par,

Mahobbat ni Maja tamne samajvama nathi hoti,

Tame mara thaya nahi toy mara manvano chhu,

Kami sachhai ma how, bhramna ma nathi hot,

Vadhu hasvathi ansu aavta joine puchhu chhu, 

Asar enathi ulti kem rovama nathi hoti,

Athi vadhu shu khali hathe din vitavu hu,

Ke mari zindagi pan mara kabza ma nathi hoti,

Na Shanka rakh ke mari garibi bahu nikhalas chhe,

Chhe e evi Dasha je koi parda ma nathi hoti,

Dharave chhe badha mara j  pratye sankuchit manas,

Jaga mare j mate Jane duniya ma nathi hoti,

Koi aa vat ne sanjog no swikar na mane,

Jagat ni sau khushi mari tamanna ma nathi hoti,

Mane chhe atlo Santos duniya ni burai no,

Vikasvani to Shakti koi kanta ma nathi hoti,

Badhe mara kadam ni chhap na Joya kare loko,

Ke manzil mari mara sarv rashta ma nathi hoti,

Malyo chhe saune jivan ma samay thodok to saro,

Fikar potani koiney nindra ma nathi hoti,

Bija to shu mane andhkar ma rakhine chhetrse,

Ke mari jat khud mariy chhaya ma nathi hoti,

 

Gazal ma e j Karanthi hu maulik hou chhu became,

Pida mara dukho ni koi Bija ma nathi hoti, 

 More Gazal 

Gazal-Befam, Jivan no Marg chhe, જીવનનો માર્ગ છે ઘરથી કબર સુધી :-બેફામ

સપના રૂપેય આપ ન આવો નજર સુધી; 

ઊડી ગઈ છે નીંદ હવે તો સહર સુધી.

મારા હ્રદયને પગ તળે કચડો નહીં તમે

કે ત્યાંના માર્ગ જાય છે ઈશ્વરના ધર સુધી.

શ્રદ્ધાની હો સુવાસ, પ્રતિક્ષાનો રંગ હો,
એવાં ફૂલો ખીલે છે ફક્ત પાનખર સુધી.

આંખોમાં આવતાં જ એ વરસાદ થઈ ગયાં,
આશાનાં ઝાંઝવાં જે રહ્યા’તાં નજર સુધી.

મૈત્રીનાં વર્તુળોમાં જનારાની ખેર હો,
નીકળી નહીં એ નાવ જે પહોંચી ભંવર સુધી.

ઉપકાર મુજ ઉપર છે જુદાઈની આગનો,
એક તેજ સાંપડ્યું છે તિમિરમાં સહર સુધી.

મંજિલ અમારી ખાકમાં મળતી ગઈ સદા,
ઊઠતા રહ્યા ગુબાર અવિરત સફર સુધી.

‘બેફામ’ તોયે કેટલું થાકી જવું પડ્યું ?
નહિ તો જીવનનો માર્ગ છે ઘરથી કબર સુધી.
-’બેફામ’

કવિ છું- બરકત વિરાણી ‘બેફામ’

કવિ છું હું, બધાને કાજ મારે જીવવાનું છે ;
બધાના દર્દ મારાં છે, ને મારું દિલ બધાનું છે.

તમારું દર્દ છે આ, કામ મારે શું દવાનું છે ?
કે એ જીવવાનું કારણ છે, એ મરવાનું બહાનું છે.

નહીંતર આંખની સામે જ મશરૂનું બિછાનું છે, 

મગર મારા મુકદ્દરમાં હમેશાં જા છે;
નજૂમી, આવનારી કાલની ચર્ચા પણ 

મને છે આજની ચિંતા કે આજે શું થવાનું છે .

હું ધારું છું-સુકાઈ ગઈ હશે સાચી તરસ મારી ,
કદાચ એથી જ મારા ભાગ્યમાં મૃગજળ પીવાનું છે.

જગા એમાં મને મળતી નથી એમાં નવાઈ શી?
હજી મારા હૃદય કરતાં જગત આ બહુ જ નાનું છે .

હું નીકળી જાઉં છું જ્યાંથી, ફરીથી ત્યાં નથી જાતો;
હજીયે સ્વર્ગ જેવું સ્વર્ગ પણ મારા વિનાનું છે.

મળી છે લોકની કાંધે સવારી એટલે બેફામ,
ખુદાનું ઘરનું તેડું છે, ખુદને ત્યાં જવાનું છે.

         – ‘બેફામ’ બરકત વિરાણી

Mane Gamse - Befaam મને ગમશે ‘બેફામ

તમારું સ્મિત બની લહેરાઇ જાવાનું મને ગમશે,
તમારાં આંસુ થઇ લૂંછાઇ જવાનું મને ગમશે.

તમારી શેરીમાં આવીને પહેલા જોઇ લઉં તમને,
ગમે ત્યાં એ પછી ફંટાઇ જાવાનું મને ગમશે.

જગતમાં એમ તો હું ક્યાંય રોકાતો નથી કિન્તુ,
તમે જો રોકશો, રોકાઇ જાવાનું મને ગમશે.

પ્રતિબિંબો તમારાં જો ન દેખાડી શકું તમને,
તો દર્પણ છું છતાં તરડાઇ જાવાનુ મને ગમશે.

જગતમાં હું તો મોટા માનવીના નામ જેવો છું,
કોઇ પાષાણમાં અંકાઇ જાવાનું મને ગમશે.

તમે રડશો છતાં દફનાઇ જાવાનું જ છે ‘બેફામ’,
પરંતુ હસશો તો દફનાઇ જાવાનું મને ગમશે.